Ve biz…

Farkında olmadan bazı şeyleri unutuyoruz.

Ama unutmamamız gereken şeyler var.

Bir çocuğun korkusu mesela.

Bir annenin içindeki o hiç dinmeyen endişe.

Bir kadının gece yürürken adımlarını hızlandırması.

Ve bir de…

çocuk yaşta suça karışanlar.

Yaşları küçük olabilir,

ama işlenen suç küçülmez.

Suç, kimden gelirse gelsin suçtur

ve karşılığı olmak zorundadır.

Bunlar gündem değil.

Bunlar hayat.

Geçen gün trafik cezaları arttı.

Herkes konuştu.

Kimi kızdı, kimi hak verdi.

Bense içimden şunu düşündüm:

“Demek ki olabiliyormuş.”

Demek ki bir şey gerçekten istenirse,

kurallar netleşiyor…

ve insanlar bir anda daha dikkatli oluyor.

Çünkü ceza ağırlaşınca,

risk almak anlamsızlaşıyor.

Ve işte tam burada içimde bir şey düğümleniyor.

Madem bu kadar net bir şekilde

“yanlışı durdurabiliyoruz”…

Neden aynı netliği

bir çocuğu korurken göremiyoruz?

Neden bir kadını yaşatırken

aynı kararlılığı hissedemiyoruz?

Ve neden,

çocuk yaşta suça karışanlar için de

aynı caydırıcılığı ortaya koyamıyoruz?

Bu soruların cevabını bilmiyorum.

Ama şunu biliyorum:

Eksik olan şey sadece vicdan değil.

Eksik olan şey caydırıcılık.

Bir insan,

yapacağı şeyin bedelini gerçekten hissetmediği sürece

durmuyor.

O yüzden mesele sadece “ceza vermek” değil.

Mesele, o cezayı gerçekten hissettirmek.

Gerekirse çok ağır yaptırımlar…

Gerekirse hayatı tamamen değiştirecek sonuçlar…

Adı ne olursa olsun,

ama şu kesin:

Bazı suçların karşılığı,

sadece bir haber başlığı olmamalı.

Devletimize bu konuda güveniyoruz.

Bu yüzden de gerekli yaptırımların,

tıpkı trafik cezalarında olduğu gibi

net, güçlü ve caydırıcı şekilde uygulanmasını bekliyoruz.

Çünkü bir toplumun en gerçek ihtiyacı,

kendinin ve çocuğunun güvende hissedebildiği bir hayat.

Ve belki de bütün bu karmaşanın içinde,

hepimizin beklediği şey;

biraz daha güven, biraz daha huzur…

ve hayatın her alanında bunu hissettirecek daha net, daha güçlü adımlar