Çünkü sevgisizlikte büyüyen öfke, zamanla kök salıyor. Bir bakmışız; içimizi, ilişkilerimizi, hatta dünyayı sarıp sarmalamış. Oysa sevgi bulaşıcı. Bir bakışta çoğalır, bir sözle filiz verir, bir dokunuşla dünyayı yumuşatır.

Belki de mesele büyük jestler değil.
Bir kalbi tanımaya, anlamaya, sevmeye niyet etmek.

Ey sevgili,
Bugün sevgini saklama.
Çünkü hayat, en çok kalbi açık insanlara yakışıyor.

Romantizm çoğu zaman gökyüzüne yazılmış vaatler gibi anlatılır. Oysa her şey kalbin kapısını saygıyla çalmakla başlar. Saygı, dilde küçük; anlamda koskoca bir yaşamın özüdür. Saygısız sevgi, merhamet, şefkat, aşk, … mümkün değildir.

Herkes var olan her şeye saygı duymayı bilse dünya cennet olurdu.

Biz, ceketini bile çıkarınca yakasını öpüp teşekkür ederek yerine asan neslin evlatlarıyız. Saygıyı unutmamalıyız

Temeline saygıyı koymadığın her değer, gün gelir çöker. Hep hatırla!

Sevgililer Günü’nde kırmızı kalpler, çiçekler, hediyeler konuşacak.

Var olsun, konuşsun. Konuşan hep aşk olsun!

Ama asıl soruyu fısıldayalım birbirimize:

Merkezin, pergelin iğnelisi gibi kalbinde mi?

Her adımda kendi hayrını gözettiğin kadar bütünün de hayrını gözetiyor musun?

Ey sevgili,

Kendini sevdiğin kadar, saygıyla hayatı da seviyor musun?

Anlayınca seviyor insan kanıtlanmış.
Bilim insanları, iki yabancının birbirine derin bağ geliştirebileceğini gösteren bir deney yapmıştı. Arthur Aron tarafından tasarlanan “36 soru” çalışması… İki kişi karşılıklı oturuyor ve giderek derinleşen 36 soruyu birbirine soruyor. Çocukluk yaralarından hayallere, korkulardan utançlara kadar… Sonunda dört dakika boyunca göz göze bakıyorlar. Sonuç mu? Birçok çift, bu soruların ardından birbirine âşık olduğunu söylüyor.

Demek ki aşk bazen yıldırım gibi çarpmaz. Bazen usul usul, saygıyla anlaşılmanın sıcaklığında büyür.

Ey sevgili…
Kalbini büyüt.