Bir lokma ekmeğe bakıp şükrediyorsun.

Bir bardak suya bakıp “iyi ki” diyorsun.

2023 yılında, depremden çok kısa bir süre sonra yine Ramazan’dı…

Belki de bu yüzden en çok bu zamanlarda Hatay’ı düşünüyorum.

Takvimler üç yıldır değişiyor

ama bazı hayatlar hâlâ aynı günde kalmış gibi.

6 Şubat’ın yıldönümünde hepimizin “unutmadık” dediği o yerde…

Bazı çocukların hayatı hâlâ konteynerde başlıyor güne…

İşte Ramazan tam da bu yüzden var galiba.

Hatırlamak için.

Unutmamak için.

Kalbimizi başka bir kalbin yanına koyabilmek için!

Evet…

2023’te oradaydık.

2024’te yine oradaydık.

2025’te de…

Üç Ramazan, bayramdan önce,

Kadir gecesinde çocukların yanındaydık.

Bayramlıklarını götürdük.

Olmayan büyüklerinin yerine sarıldık.

Harçlıklarını verdik.

Tek tek…

İsim isim…

Binlerce diyebilirim, gururla.

Bu yıl da yine 4.kez Hatay yolundayız…

Yine çocuklar için.

Yine bayramlıklar için.

Yine bayram harçlıkları için.

Yine “yalnız değilsiniz” diyebilmek için.

Yine tek tek, sarılarak…

Çünkü bazı sözler uzaktan verilmez.

Gidip elini tutarak verilir.

Belki oradan küçücük bir iyilik gibi görünüyor.

Ama inanın…

bir çocuğun gözündeki ışıltı

dünyanın en büyük hediyesi oluyor.

Bir büyük hayalimiz daha var..

Sadece bugünlerini değil,

yarınlarını da iyileştirmek için…

Hatay’da bir anaokulu kurmak.

“Bir anaokulu neyi değiştirir ki?” diye sorarsanız…

Çok şeyi derim!

Bir çocuğun korkusunu değiştirir.

Bir annenin uykusunu değiştirir.

Bir şehrin yarınını değiştirir.

Çünkü okul dediğin sadece duvar değil…

Kahkaha demek.

Güven demek.

“Ben güvendeyim” diyebilen bir çocuk demek.

Oyun sesleriyle dolu,

korkunun değil kahkahanın olduğu,

geleceğin yeniden filizlendiği bir yuva demek..

Biz de tam bunun için varız.

Kalbim Seninle Yardımlaşma Derneği olarak

her bağışı bir tuğla,

her desteği bir sınıf,

her iyiliği bir çocuğun geleceği gibi görüyoruz.

Yani demem o ki…

Bir bayramlıkta sizin de payınız olsun.

Bir çocuğun gülüşünde sizin de iziniz olsun.

Gelin kurulacak anaokuluna

bir tuğla da siz koyun.

Hadi bu Ramazan kendimize küçük bir söz verelim:

Daha az şikâyet,

daha çok şükür.

Daha az “ben”,

daha çok “biz”.

Daha çok el tutmak,

daha çok paylaşmak,

daha çok çocuk kahkahası…

Çünkü biliyorum…

yüzünü güldürdüğümüz her çocuk

aslında bizi iyileştiriyor

Bence en çok buna ihtiyacımız var.

İyileşmeye.

Umut olmaya.

Birlik olmaya.

Biz tüm kalbimizle hazırız.

Siz de var mısınız?