Bilinen tarihin hemen her devresinde Türk vardı.
Bazen bir bozkırın rüzgârında,
bazen bir dağın eteğinde,
bazen bir kıtanın kaderinde…

Türklerin anayurdunu Sibirya’nın güneyinde, Tanrı Dağları’nın ve Altaylar’ın eteklerinde arayanlar da var…
Bunu daha batıda Hazar çevresinde, Güney Kafkasya’da, Doğu Anadolu’da arayanlar da…

Hangi tez doğru kabul edilirse edilsin, değişmeyen tek hakikat şudur:
Türk, tarih sahnesinde en az 2500-3000 senelik bir varlıktır.

Ve o binlerce yılın içinde Türk;
devlet kurmuş, imparatorluk kurmuş, düzen kurmuş…
çok geniş coğrafyalara hükmetmiş, dünya tarihine mühür vurmuştur.

Biz öyle bir milletiz ki…
Tarih boyunca sadece yaşamamış, yaşatmış bir milletiz.
Sadece savaşmamış, medeniyet taşımış bir milletiz.

Ama ne olursa olsun…
Bir şeyi asla değiştirmemişiz:

Bayrağı yere düşürmemişiz.
Bayrağı sahipsiz bırakmamışız.
Bayrağı namussuzlara teslim etmemişiz.

KÜRŞAT’IN GÜR SESİNDEN GELEN SOYUZ BİZ

Biz, Tanrı Dağı’ndan inip
Kürşat’ın gür sesiyle 40 çeriyle Çin Seddi’ni aşan bir neslin evlatlarıyız.

Bizim damarımızda korku dolaşmaz.
Bizim yüreğimizde teslimiyet barınmaz.

Çünkü biz biliriz:
Bayrak bir sembol değil…

Bayrak;
şehidin kefenidir,
anaların duasıdır,
toprağın şahitliğidir.

Bayrak;
bir milletin “ben buradayım” demesi değil…
Bir milletin “buradan asla gitmem” diye haykırmasıdır.

BAYRAKSIZLAR, BAYRAĞIN KIYMETİNİ BİLEMEZ

İşte bu yüzden…
Bayrağa uzanan el, sadece kumaşa uzanmış olmaz.

O el;
şehide uzanmıştır,
mezara uzanmıştır,
dua eden anneye uzanmıştır,
askere uzanmıştır,
bu milletin namusuna uzanmıştır.

Ve bazıları vardır…
Bayraksızdır.
Köksüzdür.
Kıymet bilmez.

Âşık Sefâi ne kadar da doğru söylemiş:

Bayraksızlar bayraksızlar
Yere düşse bayrak sızlar
Nerden bilsin kıymetini
Soysuz sopsuz bayraksızlar

Evet…
Bayrak yere düşerse sadece direk sarsılmaz.
Bir milletin omurgası sarsılır.

Ve biz, omurgası kırılanlardan değiliz.
Biz, kırılınca daha da sertleşen bir milletiz.

BU VATANIN ADI BEDELLE YAZILDI

Türkiye’ye neden Türkiye denmiş?
Bu isim gökten mi inmiş?

Hayır…
Bu isim, bedelsiz gelmemiştir.
Bu isim, masalla yazılmamıştır.
Bu isim, canla kazınmıştır.

Ozan Arif öyle bir anlatır ki, insanın boğazı düğümlenir:

Türkiye’ye neden Türkiye denmiş,
Bu isim bu yurda gökten mi inmiş?
Demek ki apaçık bedel ödenmiş!
Bu memleket bizim, bu vatan bizim.

Bedeli sayısız şehit olmuş can,
Bedeli bayrağı al eyleyen kan,
Ne isterse verdik, bizden bu vatan,
Unutamam unutamam unutmam.

Unutmayız.
Unutturmayız.

Çünkü bu toprakların tapusu, bir kağıt değildir.
Bu toprakların tapusu; şehidin kanıdır.

BAYRAK: İÇİNDE VATAN OLAN BİR YEMİNDİR

Bu bayrak, sıradan bir bayrak değildir.
Bu bayrak, sadece kırmızı ve beyaz değildir.

Bu bayrak;
bir milletin kaderidir.

Muhsin Yazıcıoğlu’nun sözü, bu gerçeği mühür gibi vurur:

“Bu bayrak öyle bir bayraktır ki; içinde VATAN vardır, dökülen KAN vardır, iki CİHAN vardır, DİN vardır, İMAN vardır.”

İşte bu yüzden…
Bu bayrağa dil uzatan,
bu millete meydan okumuş olur.

Ve bu millet;
meydan okumayı bilir.

Ama şunu da herkes bilsin:
Biz kavga için yaşamayız…
Biz barış için yaşarız.

Fakat bayrağa dokunulursa…
İş değişir.

Çünkü bayrak;
bizim namusumuzdur.

SON SÖZ: BAYRAK, TARİHİMİZDİR

Bu yazı bir öfke yazısı değil sadece…
Bu yazı bir yemin yazısıdır.

Bu yazı;
şehidin emanetine sahip çıkma yazısıdır.

Ve bu yazının kapanışı, en doğru şekilde Arif Nihat Asya ile olur:

Tarihim, şerefim, şiirim, her şeyim:
Yer yüzünde yer beğen!
Nereye dikilmek istersen,
Söyle, seni oraya dikeyim!

Bayrak bizim her şeyimizdir.
Vatan bizim namusumuzdur.
Ve biz…
bayrak için can veririz.
Gerekirse…
bayrak için can alırız.

Çünkü bu millet, bayraksız yaşamaz.
Bu millet, vatansız nefes almaz.