*Bir daha dünyaya gelmek diye bir şey varsa… yine beni seçin olur mu?*

Bana kattıkları eşsiz değerler, gösterdikleri sonsuz tahammül ve beni büyütürken yaşadıkları tüm zorluklara rağmen hiç eksilmeyen sevgileri için canım anneme, babama ve kardeşime minnettarım. Onların varlığı, bu 45 yıllık yolculuğumda en büyük dayanağım, sığınağım, sevgi bahçem oldu…

Bu yolculukta her zaman yanımda duran, bana güvenen, sevgisi ve desteğiyle hem güç hem huzur veren; nefes alıp vermemden ruh halimi anlayabilen, dimdik yaslandığım çınarım, yol arkadaşım, hayattaki en büyük şansım canım eşim… İyi ki sen, ille de sen…

Hayatın tam ortasında karşıma çıkan; bazen bir kahveyle, bazen bir sarılmayla, bazen sadece “buradayım” diyerek güç veren arkadaşlarım… Güldüğümde çoğalan, zorlandığımda omuz olan dostlarım… Zaman geçse de kalbi değişmeyen, mesafeyle eksilmeyen bağlarım… Sizsiz hep bir yanım eksik kalırdım.

Ve güzel kızım…

Beni anne yaparken bana yaşattığın tüm güzellikler, öğrettiğin sabır ve kattığın sevgi için en çok sana minnettarım. Seninle büyümek, seninle bu yolu yürümek benim için tarifsiz bir hediye…

Tüm içtenliğimle, hayatıma dokunan ve beni şekillendiren herkese kalpten teşekkür ediyorum. Sizler olmasaydınız, bugün olduğum kişi olmazdım…

Geriye dönüp baktığımda sadece geçen yılları değil, o yılların içine sığdırdıklarımı da görüyorum. Sabırla büyüttüğüm hayallerimi, emekle kurduğum yolları, dokunduğum hayatları, iz bıraktığım kalpleri… Vazgeçmeyişimi, düştüğüm yerden her seferinde yeniden kalkışımı… Sessizce başardığım, kimse görmese de içimde gururla taşıdığım onca şeyi… Meğer ne çok şey yapmışım, ne çok şey olmuşum. Şimdi hepsine uzaktan bakınca kalbimden tek bir cümle geçiyor: İyi ki denemişim, iyi ki cesaret etmişim, iyi ki pes etmemişim.

Bugün en çok da kendime teşekkür ediyorum.

Çünkü 45 yıl boyunca her sabah yeniden kalkıp yola devam eden, her düşüşten sonra kendini toparlayan ve her güzel anıyı kalbine taşıyan bendim.

Geçen yıllarımı tüm iniş çıkışlarıyla geride bırakırken aslında ne kadar özel ve güçlü olduğumu kendime kanıtladım.

Kendime şunu söylemekten çekinmiyorum:

Bugüne kadar ne yaşadıysam, hepsi beni ben yaptı.

Ve bu yolculukta gösterdiğim sabır, sevgi ve dirayet için kendime gerçekten çok teşekkür ediyorum.

Bu mektup kendime küçük bir hediye olsun bu sene, belki de bir içsel kucaklama. 45 yıl boyunca biriktirdiğim tüm deneyimlere, beni buraya getiren her anıya minnetle ve şükranla bakıyorum. Şimdi derin bir nefes alıyorum, kahvemi yudumlarken kendime kocaman bir alkış gönderiyorum.

“İyi ki varım, iyi ki bugüne kadar bu yolu yürüdüm ve iyi ki kendimi çok seviyorum” demeyi başarıyorum ya… aferin kız sana.

*45 bitti…*

Şimdi sırada,

daha cesur,

daha iddialı;

daha gerçek yeni versiyonlarım var.

Hazırım ve heyecanla bekliyorum…

spoiler veremiyorum; çünkü ben de merakla bekliyorum 😀

Sebla Pamir Güler